M. Oruçoğlu “Kürt ne yaptı” derken ne yaptı

 

Halil Gündoğan

13.08.2026

 

Sayın Oruçoğlu gerçeklikten kopuk, kurgusal ve esasen de siyasi manipülasyondan öteye gitmeyen, “Kürt ne yaptı” başlıklı bir makale kaleme almış. Ağır bedellerin ve bir ulusun ve bölge halklarının kaderinin masaya yatırıldığı bir süreç söz konusu. Doğallığıyla böylesi bir durumda, kullanılacak dil de konunun içeriği ve tarzı da bunun özüne uygun olmak zorundadır. Bu, ele alınan ve üzerine söz kurulan mevzunun ağırlık ve ciddiyeti gereğince taşınması gereken bir sorumluluktur çünkü. Fakat okuyanlar tanık olmuşlardır ki Oruçoğlu’nun sorunu ele alış tarzı laubalicedir. Eğlencelik bir menkıbe anlatır gibidir. Bu ise, konunun ağır gerçekliğini hafifseten ve sulandırıp yozlaştıran bir işlev görüyor. Keza daha da önemlisi sorunu sunuş tarzı da olgusal gerçeklikten kopuktur. Farazisel bir kurguyla süreci anlatmaya soyunmuş. Bu ise, başlı başına tarihsel bir sorumsuzluktur. Şayet sorun karşısında vicdanınız ve siyasi sorumluluğunuz sizi söz kuramaya koşulluyorsa; o halde torunlarınıza ve sizi dinlemeyi sevenlere menkıbe anlatır gibi değil, oturur buna uygun siyasi bir makale yazarsınız. Bu, anlatım yeteneği ve siyasi söz söyleme birikimine sahip sizin için hiç de zor bir şey olmasa gerek.

 

Faraziyesel kurgu diyorum, çünkü örneğin makalenin giriş cümlesi aynen şöyle: “Geçen şubatta Kürt, herkesin anlayabileceği yalın bir söz söyledi: Hiçbir şey istemiyorum, masayı kurun.”

 

Gerçek bu şekilde değilken, kendisini komünist addeden, yani gerçeklere ve olgulara bağlı olması gereken biri kalkıp da böyleymiş gibi yansıtırsa; işte burada tarihe yanlış bir kayıt düşülmüş olur. Tekrar etmek gerekir ki bu, tarihe ve halka karşı bir sorumsuzluktur. Çünkü söz konusu 27 Şubat’ta herkesin anlayabileceği o yalın sözü, yani “Hiçbir şey istemiyorum, masayı kurun.” diyen, 27 yıldır devletin elinde esir olan ve yakalandığı ilk andan itibaren devlete hizmet etmeyi taahhüt etmiş olan, savunmasında ve sonraki yazı ve söylemlerinde, en son olarak da 27 Şubat Çağrısında bunu teyit etmiş olan, günümüzün İdris-i Bitlisi’si olan Öcalan’dır.

 

Başta geniş Kürt kamuoyu olmak üzere, kendisine müritlik bağlarıyla bağlı olan Apocu Kürt Siyasal Hareketi ve keza diğer Kürt siyasal hareketleri söz konusu bu çağrı karşısında adeta şoka uğramışlarken ve bu olgusal bir gerçek iken; kalkıp da Kürtlerin ortak iradesinin bir ifadesi olarak, “Kürt, Hiçbir şey istemiyorum, masayı kurun.” şeklindeki bu sözleri, gerçekmiş gibi zapta geçirmeyi neyle nasıl izah etmek mümkün olabilir acaba?

Oysa sıradan her Kürtün, hem de sırf Apocu Kürt Siyasal Hareketi disiplini altında on yıllardır bağımsız birleşik Kürdistan ideali uğruna can bedeli savaşmış, binlerce arkadaşını yitirmiş, bir o kadarı esir ve sürgünde olanlarının değil; diğer parçalardaki Kürtlerin adeta tamamına yakını Kürtlerin en azından temel ulusal haklarını talep ettikleri bir realite söz konusu. Öcalan’ın o çağrısına karşı Bese Hozat’ından tutun da sıradan sempatizanına kadar, Rojava Özerk Yönetiminden tutun da Rojhilat Kürtlerine kadar ve hatta Erdoğan’ın küçük müttefiki HÜDA PAR’a kadar bir dünya Kürt itiraz sesleri yükselti. Amed sokaklarına damga vuran: “Nasıl hiçbir şey istemiyoruz? O halde biz bunca bedeli niye ödedik?” itirazları acaba Oruçoğlu için hiçbir değer ifade etmiyor mu?