Halil Gündoğan
23.07.2026
Sömürü ve zorbalığı
meşrulaştırma araçları
Cihat: İstila ve zorbalık
“İslam barış dinidir” der, İslam adına söz kuranlar, değil mi? Ama her
dinin olduğu gibi İslam dininin temelleri de kan-revan içindedir. Örneğin “İslam
dininin korunması, savunulması ve Arap Yarımadası dışına yayılması” amacıyla
gerek bizzat Hz. Muhammed ve gerekse Dört Halife döneminde bir dünya kadar
kanlı savaş gerçekleştirilmiştir. Bunlardan en bilinen bazılarını saymak
gerekirse: Bedir, Uhud, Hendek, Yermük, Kadisiye, Mute vb. vb. Bu savaşların
tek gerekçesi vardır: Direnç gösteren kabileleri “Hak dinine” biat etmeye
mecbur bırakma! Yani hani deniyor ya: “Güzellikle olmuyorsa, zorbalıkla.”
Bu savaşlarla İslam dini, “baba ocağı” (İslam da diğer dinler gibi ataerkil
olduğundan, ortaya çıktığı alanı “ana yurdu” olarak değil de “baba ocağı”
olarak ifade etmek çok daha isabetli olacaktır.) Arap Yarımadası dışına çıkarak
Orta Doğu, Asya ve Afrika’ya yayılabilmiştir. Yani bunların tümü kılıç zoruyla
başarılmıştır. Aynı şekilde, İslamlıklarıyla gururlanan ve daha çok Tengrici ve
Şamanist olan Türkler ve daha çok Zerdüşt olan Kürtlerin ezici çoğunluğunun da bu
“Hak dinini” Arapların kılıçlarının hüneriyle kabul ettikleri de yine tarihi
bir gerçeklik değil midir?
Öte yandan çok enteresandır ki bu “barış dini”, kurucu lideri Hz.
Muhammed’in ölümünün hemen ardından kendi içinde yine kanlı-kıyıcı bir iktidar
kavgasına girişmiş. Birbirini inkâr eden birçok mezhebe bölünmüş. Bu mezhepler
arası, kanlı hesaplaşmalar yaşanmış vs. vs. Tabii kanlı iktidar kavgasının en yakın dönem tipik örneklerinden biri de herhalde ki Erdoğan kliği ile Gülenci klik arasında yaşananıdır.
Yeni bir siyasal
sistem olarak İslam
Özetle, İslam dini de diğer tüm dinler gibi, verili süreçlerin toplumsal
realiteleri içerisinde belli şahsiyetler tarafından formüle edilen ve temel
amacı, toplumsal yaşamı bu fikirlere uyarlı olarak yeniden reorganize etmek
olan birer ideolojik-siyasi “manifesto”dan başka bir şey değildir. İnsanlar tarafından kolay kabullenilip
benimsenebilmesi için de sonsuz ve tarifsiz bir “kutsal korku” jeneriği devreye
sokulmuştur. Malum olduğu üzere bunlar; her şeyi bilen, gören ve duyan;
hiçbir yerde olamayan ve ama her zaman her yerde olan, merhameti kadar kahredici
öfkesi de olan, iyileri “öbür dünya cenneti” ödülüyle; kötüleriyse “öbür
dünyanın cehennem ateşi azabında sonsuza dek yakarak” cezalandıran, sırı ve
hikmetine sual olunmaz gizemli bir “muktedirin” hükümleri olarak
sunulmuşlardır.
Ahlaki olmasa da akıllıca bulunmuş bu yönetme ve hükmetme tarzı ve keza
dayatılan kılıç tercihi sayesinde kısa denilebilecek bir zaman dilimi
içerisinde yığınca insan, adına “din” denilen bu “yeni toplumsal sistem ve
yönetim tarzı kurallarını” kabul etmiş. Gelişim süreci içerisinde mutlak
iktidarını sağlama alma adına da “Tanrı kelamı sorgulanmaz” kutsiyeti altında
tam bir sansür ve koşulsuz biat dayatılmış. Bunun hayat bulması için de şeri
hukuk oluşturulmuş. Bugün bu şeri hukukun en yalın ve katı hali İran, İŞİD,
Taliban vb. örnekler somutunda vücut buluyor.
İslamist hukukun en
rafine hali
İslamist bazı çevreler tepkileri yumuşatmak gayesiyle, İŞİD vb. örneklerin
asla İslam’ı temsil etmediği yalanına sığınıyor. Fakat emin olabiliriz ki
yürekten inandıkları şey, o örneklerin tam da katışıksız arı İslam olduğudur. Bunu
nereden biliyoruz? “Aykırı” inanış sahibi olması sebebiyle katledilen Hallac-ı
Mansur’dan ve derisi yüzülerek katledilen Seyyid Nesimi’den, Pir Sultan
Abdal’dan biliyoruz. Başka nereden biliyoruz? “Camiyi yaktılar” yalanıyla
Maraş’ta gerçekleştirdikleri o vahşice katliamdan biliyoruz. O katliamın önde
gelen faillerinden Ökkeş Kenger isimli katilin milletvekili yapılarak
ödüllendirilmesinden biliyoruz. Başka nereden biliyoruz? Salman Rüştü’nün
“Şeytan Ayetleri” kitabından alıntılar yapan Aziz Nesin’i bahane ederek, kısa
sürede binlerce yobazın “Allahu ekber” ulumalarıyla Madımak Otelini ateşe
vererek, 33 insanımızı katletmelerinden biliyoruz. O dönem Sivas belediye
başkanı sıfatıyla ateşe benzinle giden yaratığın sonraki süreçte milletvekili
yapılmasından, “o kadar insan bir futbol karşılaşmasında da ölebilirdi. Bunda
büyütülecek ne var?” diyen/diyebilen, dönemin başbakanı Tansu Çiller
aparatından biliyoruz. Başka nereden
biliyoruz? Ramazan orucu tutmadığı için bir grup İslamist dini yobaz tarafından
katledilen Yüzüncü Yıl Üniversitesi öğrencisinden biliyoruz. Başka nereden
biliyoruz? Sezen Aksu’nun şarkısında geçtiği varsayılan “milli değerlerle alay
etme” iddiası karşısında bizzat Tayip Erdoğan’ın sarf etme cüreti gösterdiği:
“O dili kesmesini çok iyi biliriz biz.” sözlerinden, keza Hz. Muhammed’i tasvir
ettiği iddiasıyla taşlanan ve ardından da hakkında dava açılan LeMan
dergisinden, Kanuni Sultan Süleyman’a ilişkin hiciv yapan kadın bir
komedyenden, Cumhurbaşkanı Erdoğan’a “gözünün üstünde kaşın var” deme
gafletinde bulunan yüzlerce kişiye açılan hakaret davalarından biliyoruz. Ve keza
dini, peygamberi, kutsal kitapları ve Erdoğan’ı bazı özellikleri üzerinden
hicveden solcu ve Alevi bir gencin “dini ve milli değerleri aşağılamak” ve keza
yetmemişmiş gibi bir de “ulu bir Türk büyüğü” ve “yüce Türk devletinin” Cumhurbaşkanını
hicvetme cüretinden ötürü tutuklanıp hapsedilmesi gibi daha bir dolu somut
örneklerinden biliyoruz.
Siyasal İslam ve
Erdoğan iktidarı
Tüm bu ve daha pek
çok pratik örneği şunu açıkça ortaya koyuyor ki “din” asla sadece edilgen bir
“Allaha iman etme” ritüel ve bireysel bir ibadet olayı değildir. Din, ortaya
çıktığı her toplumsal yapıyı tepeden tırnağa reorganize etme gayesine sahip,
ideolojik-siyasi bir format iddiasına sahip olmuştur. Dolayısıyla da din, aslında tam
anlamıyla siyasi bir olgu olup, kendi kural ve prensiplerine uyarlı, toplumsal bir
sistem inşa etme amacı güder. Ayrıca sırf ortaya çıktığı o çekirdek/lokal
alanla sınırlı olarak da değil, istilacı ve yayılmacı evrensel bir tahakküm peşindedir.
Örneğin bunun en yakın pratiğini, kısa sürede Orta Doğu, Afrika ve Asya’nın pek
çok yerinde pıtrak gibi yayılan ve yıldırım hızıyla birçok yeri istila edip
orada hemen en katı ve saf haliyle şeri hukuku dayatmasında, kendisinden
olmayan toplumların çocuk yaştakiler de dahil tüm kadınlarını “cariye” alma ve
“köle kadın pazarlarında” satmasında görüp tanık olduk. Keza aynı şekilde İran
Molla rejiminin nasıl kısa bir sürede o seküler toplumsal yaşamı ve
dinamiklerini acımasızca tasfiye ettiğine, dört yıl gibi bir sürede on bin ile
ifade edilen solcu ve demokratı katletme pahasına bu rejimi oturtma gözü
karalığına tanık olduk.
Dinci bezirgân başı Tayip Erdoğan’ın sırf içinde “İslam” kelimesi geçiyor
diye İŞİD ismine itiraz etme ucuz numaraları, İŞİD veya Taliban’ın veya İran
Molla rejiminin İslam’ın en bakir halini temsil ettiği gerçeğini değiştirmeye
yetmeyecektir. Çünkü İslam’ın tarihi baştan aşağı kan ve zorbalık tarihidir.
Başkalarına tahammülsüz bu kanlı tarihi miras, en yalın haliyle yeni ve “özgün”
bir şeri sistem kurma sevdasında olan Tayip Erdoğan’ın Sünni İslam mezhebi
dışındaki diğer mezheplerden özellikle Şiilere ve özel olarak da Kızılbaşlara
karşı gizleyemediği kin ve nefretinde dip diri yaşıyor.
İslam dini, tarihi olgularla sabittir ki kuruluşundan, Osmanlı
İmparatorluğunun çöküşüne kadar olan tüm bu tarihi boyunca, şeri hukuk ile
devletin toplumu yönetmesinin temel enstrümanı olarak işlev görmüştür. TC.
Devletinin kuruluşuyla birlikte şeri hukuk geçersiz kılınmış ise de ancak din,
devletin elinde yine ikinci bir yönetim sopası ve motivasyon aracı olarak etkin
bir şekilde işlevli olmaya devam etmiştir.
İktidarın başat
baskı sopası
TC. Devletinin dini bir yönetim sopası ve motivasyon aparatı olarak
kullanma dozu, Mısır kökenli şeriatçı Müslüman Kardeşler ekolünden bir şeriat
özlemcisi olan ve ama bir ABD ve İngiliz projesi olan “ılımlı İslam” gömleği
giydirilerek, bölgesel roller de yüklenen Tayip Erdoğan’ın çeyrek asra varan
iktidarı döneminin özellikle son on yıllık diliminde tırmanarak yükseldi.
Erdoğan iktidarı bugün artık çok daha aleni ve cüretkâr bir şeri militan
kararlılığıyla dini, “din ve milli hassasiyetler” kılıfı altında, iktidarının
en başat baskı sopası ve motivasyon aparatı haline getirmiş durumda. Yapmayı
tasarladıkları yeni anayasa ile bunun hukukunu da oluşturarak, tamamen
dokunulmaz kılmak istiyorlar. Tutuklama
ve bir bardak suda fırtınalar koparırcasına en ufak bir söylemi bile gaddarlık
derecesinde bir linç etme gayreti, aslında toplumu, toplumun en diri
dinamikleri üzerinden korku atmosferi girdabına sokma amaçlıdır. Bu,
tasarladıkları şeri sisteme “yumuşak geçiş” ortamını hazırlamaya da hizmet
edecektir. Erdoğan iktidarının aslında özellikle bu konuda tamamen rövanşist
bir mantalite ile hareket ettiği idrak edilebilirse, o cehennem taşları döşeten
iyi niyetli yaklaşımlar belki bir an önce terk edilerek, karşı bir direniş
hattı örme iradesi daha kolay oluşturulabilir.
